Podejmowanie najtrudniejszych wyzwań scenicznych

Podejmowanie najtrudniejszych wyzwań scenicznych – Jak ważne w pracy nad sztuką jest skupienie i zaangażowanie zespołu aktorskiego.

W trakcie prób nad “Miłością w Auschwitz”, entuzjazm aktorów dodaje mi sił i rozbudza moją kreatywność. Już dawno nie doświadczałem tak daleko idącej, wspólnej koncentracji w pracy i bijącego od zespołu stanu gotowości na podejmowanie najtrudniejszych nawet wyzwań scenicznych.

 

 

 

Podejmowanie najtrudniejszych wyzwań scenicznych

 

 

 

 

Podejmowanie najtrudniejszych wyzwań scenicznych

Pracując obecnie nad “Miłością w Auschwitz”, bardzo mrocznym tekście, penetrującym istotę ludzkiego zła, jestem pod ogromnym wrażeniem zaangażowania i kreatywności mojego zespołu aktorskiego. Zespołu, który składa się z bardzo młodych ludzi, którzy nie mają cienia wspomnienia drugiej wojny światowej. Nie tak, jak ja, który co prawda wojny nie przeżył, ale wychowany jest na “Czterech Pancernych i Psie”, “Kapitanie Klossie” i w atmosferze powojennej traumy naszych dziadków i rodziców. Ja, w odróżnieniu od moich aktorów, w dzieciństwie bawiłem się na podwórku w wojnę, gdzie Niemcy byli tymi złymi, a Polacy tymi dobrymi. Dla mojego zespołu, natomiast, wojna jest przecież czymś duchowo równie odległym, jak krucjaty krzyżowe, albo upadek Imperium Rzymskiego. Dlatego z rosnącym podziwem przyglądam się ich pracy nad tak emocjonalnie trudnym i wymagającym niebywałej wyobraźni tematem.

 

Ci młodzi ludzie, bardzo ciężko pracują nad tym, żeby w sposób wiarygodny i unikający stereotypów i wytartych klisz, zgłębiać istotę ludzkiego zła. Nie wiem, jak oni to robią, ale z niesłychaną gorliwością wgryzają się coraz głębiej w swoje postaci i nie boją się stawiać czoła sytuacjom scenicznym, które są niewyobrażalnie wymagające zarówno pod względem wiarygodności psychologicznej granych przez nich postaci, jak i emocjonalnych skrajności, przed którymi stawia ich ta niemiłosiernie trudna sztuka.

 

Już dawno nie doświadczałem tak daleko idącej, wspólnej koncentracji w pracy i bijącego od zespołu stanu gotowości na podejmowanie najtrudniejszych nawet wyzwań scenicznych. Tak ogromnego entuzjazmu, objawiającego się w rzadko spotykanym skupieniu nad powierzonym zadaniem.

 

Nie! Nie zrozumcie mnie źle. Te próby nie są wcale ponure i katorżnicze. Wręcz przeciwnie, często stroimy sobie z siebie żarty, ironizujemy i wielokrotnie śmiejemy się do rozpuku. Ale to wszystko wynika z tego, że temat jest tak mroczny, że wymaga częstokroć rozładowania tych złych emocji śmiechem. Nie zmienia to faktu, że wszyscy są nieziemsko skupieni na pracy, a ja nie mogę wyjść z zachwytu nad sposobem ich podejścia do zawodu i pracy.

 

Ave, aktorzy!

 

 

 

 

Aktor

Aktor (z łac. āctor, od agere ’działać’) – osoba odgrywająca za pomocą szczególnego zachowania, technik cielesnych i głosowych rolę w serialu, w teatrze i w filmie. Od zwykłego człowieka odróżnia go ze strony samego aktora świadomość gry, ze strony widzów – szczególny sposób traktowania osoby jako aktora. Wobec widza istnieje na sposób dwoisty, jako odtwarzana postać, w którą się tymczasowo wciela, i zarazem jako żywy człowiek, posiadający własną rzeczywistą tożsamość i biografię.

 

https://pl.wikipedia.org/wiki/Aktor


#teatr