Pajacowanie

Pajacowanie – to następny wiersz z tomu “Po Między” mojego znajomego, Łukasza Sroki, fenomenalnego finansisty, ale także wrażliwego poety.

Łukasz Sroka posiada bardzo rzadką umiejętność łączenia ścisłego umysłu finansisty, poruszającego się wśród liczb, cyferek i paragrafów, z wrażliwością poety. To bardzo cenne, bowiem prawdziwie piękne dusze wiedzą, że do życia potrzebny jest nie tylko chleb.
“Pajacowanie” to następny wiersz Łukasza.

 

 

 

 

Pajacowanie

 

 

 

 

 

 

Pajacowanie

 

Kształtowanie zachowań w czynie społecznym

To jest rama

Pudełko zamknięte

Przekonania ograniczające

Stereotypy

Recepta ABC

A mamy urodzaj różnorodności

 

Łukasz Sroka

 

 

 

 

 

Czyn społeczny

Czyn społeczny – w okresie PRL nazywano tak nieodpłatne prace wykonywane na rzecz ogółu, zwykle w dni wolne, przy czym soboty były ówcześnie również dniami roboczymi. Czyny społeczne najczęściej były organizowane przez zakłady pracy, szkoły, organizacje partyjne i młodzieżowe. W czynie społecznym były wykonywane prace, przez niektórych uważane za zbyteczne, które miały jedynie przekazywać ducha wspólnego dzieła dla kraju. Realizowano też większe przedsięwzięcia, jak na przykład budowa naziemnej kolei linowej „Elka” w Chorzowie, a także prace sezonowe (sianokosy, żniwa, wykopki ziemniaków, wykopki buraków cukrowych, zamiatanie jesiennych liści).

 

W komunistycznej Czechosłowacji nieodpłatne prace wykonywane na rzecz ogółu nazywano „Akcja Z”.

 

Subotnik

Pomysł czynów społecznych w PRL był kalką tradycji radzieckiego „subotnika” (ros. cуббо́тник), ogłaszanego w Związku Radzieckim od roku 1919; także w krajach bloku wschodniego realizowano tego typu przedsięwzięcia. Tradycja prac społecznych – subotnika – podtrzymywana jest także we współczesnej Rosji i Białorusi.

 

https://pl.wikipedia.org/wiki/Czyn_spo%C5%82eczny

 

 

 

 

Darmocha

Darmocha, daremszczyzna – przymusowa i darmowa praca wykonywana przez chłopów na rzecz właściciela ziemskiego nie wliczana do zasadniczego wymiaru pańszczyzny.

 

Praca w ramach daremszczyzn była egzekwowana od chłopów w XV-XIX wieku. Nie był określony wymiar i najczęściej wynosił od kilku do kilkunastu dni w roku. W zależności od potrzeb dworu były to prace przy lnie i konopiach, w ogrodzie dworskim, strzyżeniu owiec, czyszczeniu wełny, darciu pierza, łowieniu ryb czy przy sianie. Niekiedy do wykonywania daremszczyzn zobowiązane były tylko kobiety. Z czasem darmochami obciążano nie tylko chłopa posiadającego ziemię lecz także ludność bezrolną (chałupników, komorników). Darmocha była uciążliwa ponieważ musiano wykonywać ją w czasie nasilenia prac polowych. Świadczenie to zostało zniesione ostatecznie w XIX w. Najwcześniej darmochy zniesiono w Galicji patentami z lat 1782-1786, następnie w Królestwie Polskim (w 1817 w dobrach rządowych, a w 1846 w prywatnych) i w zaborze pruskim. W zaborze pruskim daremszczyzny zniesiono ustawami regulacyjnymi w pierwszej połowie XIX w. Zniesienie darmoch w Królestwie Polskim w 1846 roku było pokłosiem rabacji chłopskiej w Galicji. W obawie przed rozszerzeniem się powstania chłopskiego car Mikołaj I Romanow nakazał uwolnić chłopów z części obciążeń feudalnych, w tym z darmowych prac wykonywanych w ramach darmoch. Wydał też dekret zakazujący rugowania chłopów z gruntów rustykalnych i uszczuplania tychże.

 

https://pl.wikipedia.org/wiki/Darmocha


#poezja