Dlaczego opera się nie broni?

Dlaczego opera się nie broni? – Dlaczego opera, pomimo tylu nowych możliwości technicznych i środków wyrazu pozostaje niczym kolorowa wydmuszka z Lichenia?

Moja przyjaciółka, Beata Maria Przybylska, z którą pracowałem wiele lat w Teatrze Śląskim i która dała się poznać nie tylko, jako wyjątkowo rozsądna, ale także wyjątkowo wrażliwa osoba, ze swoimi artystycznymi korzeniami w operze, bardzo krytycznie ocenia przedstawienie w “Poławiacze pereł” w Operze Śląskiej i stawia pytanie dotyczące nie tylko tego przedstawienia, ale co ważniejsze, opery w ogóle, jako gatunku – dlaczego opera się nie broni.

 

 

 

Dlaczego opera się nie broni

 

 

 

 

Dlaczego opera się nie broni?

Trawa jest zielona, bo jest po prostu zielona i nie ma z tym dyskusji. Może podobnie jest z operą jako gatunkiem.

 

Jestem świeżo po obejrzeniu spektaklu Opery Śląskiej “Poławiacze pereł” G. Bizeta z którego wyszłam zmasakrowana.
A miałam w sobie tyle nadziei, ufności i zaciekawienia. “Poławiacze pereł” były moją pierwszą premierą operową, w której się znalazłam w 1993 albo 1994 roku.

 

Opera Śląska teraz nabrała blasku, jest po solidnym remoncie, ma dość dobrą wizualną wizytówkę, ma nowe możliwości techniczne sceny, a to jest bardzo dużo, bo zwiększyły się przez to środki wyrazu, pojawiły się nowe horyzonty i przestrzenie, twórcy mogą sobie pozwolić na śmielsze zakomponowanie sceny, bardziej widowiskowe albo bardziej intymne, kameralne itd.

 

Ale czy takie zabiegi pomogą operze – jako gatunkowi – przeciwstawić się jej (z założenia) kostyczności, infantylności, koturnowatości, blichtrowi i kłamstwie. Świat pędzi innymi torami, a jeśli zwalnia czy wypoczywa to również inaczej.
Nawet muzyka Bizeta się nie obroniła, jej banalność i ckliwość przerosła ją.

 

Wydawało mi się, że oglądam bzdurkę, wydmuszkę w kolorowym i złotym opakowaniu rodem z Lichenia.

 

Beata Maria Przybylska

 

https://www.facebook.com/beatazopry/posts/pfbid0WhgDaNXE7ppXi57H8VDFoqneF
NfZWykLgaR2VURFu6XeNcJm28VbtAipfgBNRYMyl

 

 

 

 

Opera

Opera (wł. opera < łac. opera „dzieło”, „utwór”, „praca”, „wysiłek”) – sceniczne dzieło muzyczne wokalno-instrumentalne, w którym muzyka współdziała z akcją dramatyczną (libretto). Istotą tego gatunku muzycznego jest synteza sztuk, czyli połączenie słowa, muzyki, plastyki, ruchu, gestu oraz gry aktorskiej. Podobnie jak balet, wywodzi się z włoskich renesansowych maskarad karnawałowych, które przerodziły się w widowiska dramatyczne. Opera składa się z aktów, które podzielone są na sceny.

 

Pierwszą znaną operą wystawioną w Polsce jest Galatea. Muzykę napisał rzymianin z pochodzenia, Marco Scacchi, zaś autorem libretta był Gabriello Chiabrera. Została wystawiona w roku 1628 na prywatny koszt i z inicjatywy Władysława IV Wazy, trzy lata po jego powrocie z podróży po Europie. Zainicjował on operę w Polsce tuż po jej narodzinach we Włoszech, zanim jeszcze poznała ją reszta Europy. Przekaz o niej pozostawił nuncjusz papieski Antonio Santacroce. Natomiast pierwszą znaną polską operą jest anonimowa jednoaktowa barokowa opera komiczna Heca albo polowanie na zająca, datowana na przełom XVII/XVIII w. Najsławniejszą polską operą z muzyką Stanisława Moniuszki do libretta Włodzimierza Wolskiego jest Halka.

 

https://pl.wikipedia.org/wiki/Opera


#opera