Daj mi szansę zapomnieć!

Daj mi szansę zapomnieć! – Żeby widzowi przypomnieć, że jest w teatrze, trzeba najpierw dać mu szansę zapomnieć, że jest w teatrze.

W kontekście rozmowy z Piotrem Cieplakiem, Andrzej Rozmus bardzo trafnie zwraca uwagę, że “nowocześni” reżyserzy tak bardzo chcą używać efektownych chwytów metateatralnych, że kompletnie zapominają, że żeby coś osiągnąć, trzeba mieć się do czego odnieść. Więc powtarzam, za Andrzejem: Drogi reżyserze, zanim przypomnisz mi, że jestem w teatrze, najpierw daj mi szansę zapomnieć, że w nim jestem!

 

 

 

Daj mi szansę zapomnieć

 

 

 

 

Daj mi szansę zapomnieć!

Mam taką krótką refleksję na temat (bardzo popularnego ostatnio chwytu teatralnego, który) “przypominania widzowi , że jest w teatrze”.

 

Jest to zdanie, które wielokrotnie słyszałem (zwłaszcza w pracy ze studentami wydziału reżyserii).
Reżyserzy bardzo chętnie “rzucali się” do realizacji tego założenia.
Tylko że….

 

Logika podpowiada, że aby użyć tego “sposobu/formy/narzędzia” narracji, należy NAJPIERW stworzyć takie okoliczności, które pozwolą widzowi ZAPOMNIEĆ ŻE JEST W TEATRZE!
O czym oczywiście reżyserzy (zwłaszcza młodzi) nie myśleli wcale.
I bywało tak, że już na samym początku (gdy tylko widzowie zajęli miejsca) odpalano “fajerwerki” z “V efektem”.

 

Zadaję pytanie:
Czy naprawdę ktoś myśli, że widz jest aż takim idiotą, by już w pierwszej minucie po przyjściu do teatru, zapomniał że jest w teatrze?
Czy może….
Reżyser jest aż takim “medium – demiurgiem”, że samo jego nazwisko wywiera aż taki wpływ na komórki mózgowe widzów, że tracą pamięć?

W matematyce jest tak: najpierw to co jest w nawiasie, następnie mnożenie, na końcu dodawanie.

 

Ergo…
Najpierw, drogi “demiurgu”, daj mi szansę ZAPOMNIEĆ gdzie wlazłem, a dopiero później możesz mi o tym zacząć PRZYPOMINAĆ.
Inaczej to nie ma sensu.
(Tzn NIE DZIAŁA)

 

Andrzej Rozmus

 

 

 

 

Metateatr/metadramat

 Termin „metateatr” („metateatralność”) odnotowany został przez jedno z podstawowych źródeł wiedzy terminologicznej w dziedzinie dramatu i teatru – Słownik terminów teatralnych Patrice’a Pavisa. Pavis proponuje następującą definicję: Przedstawienie lub dramat o charakterze autorefleksyjnym, którego tematyka skoncentrowana jest wokół spraw teatru; sztuka dramatyczna, która „mówi” o samej sobie czy też „przedstawia się sama”

 

KRYSTYNA RUTA-RUTKOWSKA

 

http://chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://rcin.org.pl/Content/63318/PD
F/WA248_81273_P-I-30_ruta-metateatr_o.pdf


#teatr